دسته: غزل

غزل 330 زینهار از دهان خندانش و آتش لعل و آب دندانش   مگر آن دایه کاین صنم پرورد شهد بوده‌ست شیر پستانش   باغبان گر ببیند این رفتار سرو بیرون کند ز بستانش   ور چنین حور در بهشت آید همه خادم شوند غلمانش   چاهی اندر ره مسلمانان نیست الا چه زنخدانش  …

غزل 329 خوش است درد که باشد امید درمانش دراز نیست بیابان که هست پایانش   نه شرط عشق بود با کمان ابروی دوست که جان سپر نکنی پیش تیربارانش   عدیم را که تمنای بوستان باشد ضرورت است تحمل ز بوستانبانش   وصال جان جهان یافتن حرامش باد که التفات بود بر جهان و…

غزل 328 رها نمی‌کند ایام در کنار منش که داد خود بستانم به بوسه از دهنش   همان کمند بگیرم که صید خاطر خلق بدان همی‌کند و درکشم به خویشتنش   ولیک دست نیارم زدن در آن سر زلف که مبلغی دل خلق است زیر هر شکنش   غلام قامت آن لعبتم که بر قد…