دسته: غزل

غزل 14   امشب سبکتر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را یا وقت بیداری غلط بودست مرغ بام را   یک لحظه بود این یا شبی کز عمر ما تاراج شد ما همچنان لب بر لبی نابرگرفته کام را   هم تازه رویم هم خجل هم شادمان هم تنگ دل کز عهده بیرون آمدن نتوانم این…

غزل 13   وه که گر من بازبینم روی یار خویش را تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را   یار بارافتاده را در کاروان بگذاشتند بی‌وفا یاران که بربستند بار خویش را   مردم بیگانه را خاطر نگه دارند خلق دوستان ما بیازردند یار خویش را   همچنان امید می‌دارم که بعد از داغ…

غزل 12   دوست می‌دارم من این نالیدن دلسوز را تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را   شب همه شب انتظار صبح رویی می‌رود کان صباحت نیست این صبح جهان افروز را   وه که گر من بازبینم چهر مهرافزای او تا قیامت شکر گویم طالع پیروز را   گر من از…