دسته: غزل

شب زنده دار خاطر بی آرزو از رنج یار آسوده است خار خشک از منت ابر بهار آسوده است گر به دست عشق نسپاری عنان اختیار خاطرت از گریه بی اختیار آسوده است هرزه گردان از هوای نفس خود سرگشته اند گر نخیزد باد غوغا گر غبار آسوده است پای در دامن کشیدن فتنه از…

سودا زده   آن که سودا زده چشم تو بوده است منم و آن که از هر مژه صد چشمه گشوده است منم   آن ز ره مانده سرگشته که ناسازی بخت ره به سر منزل وصلش ننموده است منم   آن که پیش لب شیرین تو ای چشمه نوش آفرین گفته و دشنام شنوده…

سراب آرزو دل من ز تابناکی به شراب ناب ماند نکند سیاهکاری که به آفتاب ماند نه ز پای می نشیند نه قرار می پذیرد دل آتشین من بین که به موج آب ماند ز شب سیه چه نالم؟ که فروغ صبح رویت به سپیده سحرگاه و به ماهتاب ماند نفس حیات بخشت به هوای…