نویسنده: حامد امجدیان

غزل 131 دوشم آن سنگ دل پریشان داشت یار دل برده دست بر جان داشت   دیده در می‌فشاند در دامن گوییا آستین مرجان داشت   اندرونم ز شوق می‌سوزد ور ننالیدمی چه درمان داشت   می‌نپنداشتم که روز شود تا بدیدم سحر که پایان داشت   در باغ بهشت بگشودند باد گویی کلید رضوان…

شماره 800 گر نخسبی ز تواضع شبکی جان چه شود ور نکوبی به درشتی در هجران چه شود   ور به یاری و کریمی شبکی روز آری از برای دل پرآتش یاران چه شود   ور دو دیده به تماشای تو روشن گردد کوری دیده ناشسته شیطان چه شود   ور بگیرد ز بهاران و…

شماره 799 سفره کهنه کجا درخور نان تو بود خرمگس هم ز کجا صاحب خوان تو بود   در زمانی که بگویی هله هان تان چه کمست کو زبانی که مجابات زبان تو بود   گر سیه روی بود زنگی و هندوی توست چه غمست از سیهی چونک از آن تو بود   ببری در…