۷۲
من هم به چون تو کوه بر افکنده ام نَفَس
من سنون تک داغا سالدیم نَفَسى
فریاد من ببر به فلک ، دادِ من برس
سنده قئیتر ، گوْیلره سال بو سَسى
بر جُغد هم مباد چنین تنگ این قفس
بایقوشوندا دار اوْلماسین قفسى
در دام مانده شیرى و فریاد مى کند
بوردا بیر شئر داردا قالیب ، باغیریر
دادى طَلب ز مردمِ بیداد مى کند
مروّت سیز انسانلارى چاغیریر
دیدگاهتان را بنویسید