۳۹
پیش از بهار تا به زمین تابد آفتاب
یاز قاباغى گوْن گوْنئیى دؤیَنده
با کودکان گلولة برفى است در حساب
کند اوشاغى قار گوْلله سین سؤیَنده
پاروگران به سُرسُرة کوه در شتاب
کوْرکچى لر داغدا کوْرک زوْیَنده
گویى که روحم آمده آنجا ز راه دور
منیم روحوم ، ایله بیلوْن اوْردادور
چون کبک ، برفگیر شده مانده در حضور
کهلیک کیمین باتیب ، قالیب ، قاردادور
دیدگاهتان را بنویسید