دسته: غزل

شماره 675 هر آن دل‌ها که بی‌تو شاد باشد چو خاشاکی میان باد باشد   چو مرغ خانگی کز اوج پرد چو شاگردی که بی‌استاد باشد   چه ماند صورتی کز خود تراشی بدان شاهی که حوری زاد باشد   چه ماند هیبت شمشیر چوبین به شمشیری که از پولاد باشد   تو عهدی کرده…

شماره 674 چنان کز غم دل دانا گریزد دو چندان غم ز پیش ما گریزد   مگر ما شحنه‌ایم و غم چو دزدست چو ما را دید جا از جا گریزد   بغرد شیر عشق و گله غم چو صید از شیر در صحرا گریزد   ز نابینا برهنه غم ندارد ز پیش دیده بینا…

شماره 673 کسی کز غمزه‌ای صد عقل بندد گر او بر ما نخندد پس که خندد   اگر تسخر کند بر چرخ و خورشید بود انصاف و انصاف آن پسندد   دلا می‌جوش همچون موج دریا که گر دریا بیارامد بگندد   چو خورشیدی و از خود پاک گشتی ز تو چنگ اجل جز غم…