دسته: غزل

شماره 697 دل بی‌لطف تو جان ندارد جان بی‌تو سر جهان ندارد   عقل ار چه شگرف کدخداییست بی خوان تو آب و نان ندارد   خورشید چو دید خاک کویت هرگز سر آسمان ندارد   گلنار چو دید گلشن جان زین پس سر بوستان ندارد   در دولت تو سیه گلیمی گر سود کند…

شماره 696 بیچاره کسی که زر ندارد وز معدن زر خبر ندارد   بیچاره دلی که ماند بی‌تو طوطیست ولی شکر ندارد   دارد هنر و هزار دولت افسوس که آن دگر ندارد   می‌گوید دست جام بخشش ما بدهیمش اگر ندارد   بر وی ریزییم آب حیوان گر آب بر آن جگر ندارد  …

شماره 695 این قافله بار ما ندارد از آتش یار ما ندارد   هر چند درخت‌های سبزند بویی ز بهار ما ندارد   جان تو چو گلشنست لیکن دلخسته به خار ما ندارد   بحریست دل تو در حقایق کو جوش کنار ما ندارد   هر چند که کوه برقرارست والله که قرار ما ندارد…