دسته: غزل

شماره 15   ای نوش کرده نیش را بی‌خویش کن باخویش را باخویش کن بی‌خویش را چیزی بده درویش را   تشریف ده عشاق را پرنور کن آفاق را بر زهر زن تریاق را چیزی بده درویش را   با روی همچون ماه خود با لطف مسکین خواه خود ما را تو کن همراه خود…

شماره 14   ای عاشقان ای عاشقان امروز ماییم و شما افتاده در غرقابه‌ای تا خود که داند آشنا   گر سیل عالم پر شود هر موج چون اشتر شود مرغان آبی را چه غم تا غم خورد مرغ هوا   ما رخ ز شکر افروخته با موج و بحر آموخته زان سان که ماهی…

شماره 13   ای باد بی‌آرام ما با گل بگو پیغام ما کای گل گریز اندر شکر چون گشتی از گلشن جدا   ای گل ز اصل شکری تو با شکر لایقتری شکر خوش و گل هم خوش و از هر دو شیرینتر وفا   رخ بر رخ شکر بنه لذت بگیر و بو بده…