دسته: غزل

غزل شماره 155   ز فراق شمس دین افتاده‌ام در تنگنا او مسیح روزگار و درد چشمم بی‌دوا   گر چه درد عشق او خود راحت جان منست خون جانم گر بریزد او بود صد خونبها   عقل آواره شده دوش آمد و حلقه بزد من بگفتم کیست بر در باز کن در اندرآ  …

غزل شماره 154   دیده حاصل کن دلا آنگه ببین تبریز را بی بصیرت کی توان دیدن چنین تبریز را   هر چه بر افلاک روحانیست از بهر شرف می‌نهد بر خاک پنهانی جبین تبریز را   پا نهادی بر فلک از کبر و نخوت بی‌درنگ گر به چشم سر بدیدستی زمین تبریز را  …

غزل شماره 153   شمع دیدم گرد او پروانه‌ها چون جمع‌ها شمع کی دیدم که گردد گرد نورش شمع‌ها   شمع را چون برفروزی اشک ریزد بر رخان او چو بفروزد رخ عاشق بریزد دمع‌ها   چون شکر گفتار آغازد ببینی ذره‌ها از برای استماعش واگشاده سمع‌ها   ناامیدانی که از ایام‌ها بفسرده‌اند گرمی جانش…