دسته: غزل

شماره 242   خیک دل ما مشک تن ما خوش نازکنان بر پشت سقا   از چشمه جان پر کرد شکم کای تشنه بیا ای تشنه بیا   سقا پنهان وان مشک عیان لیکن نبود از مشک جدا   گر رقص کند آن شیر علم رقصش نبود جز رقص هوا   دورم ز نظر فعلم…

شماره 241   نرد کف تو بردست مرا شیر غم تو خوردست مرا   گشتم چو خلیل اندر غم تو آتشکده‌ها سردست مرا   در خاک فنا ای دل بمران کز راندن تو گردست مرا   می‌ران فرسی در گلشن جان کز گلشن جان وردست مرا   در شادی ما وهمی نرسد کاین خنده گری…

شماره 231   سبکتری تو از آن دم که می‌رسد ز صبا ز دم زدن نشود سیر و مانده کس جانا   ز دم زدن کی شود مانده یا کی سیر شود تو آن دمی که خدا گفت یحیی الموتی   دهان گور شود باز و لقمه ایش کند چو بسته گشت دهان تن از…