دسته: غزل

شماره 311   زشت کسی کو نشد مسخره یار خوب دست نگر پا نگر دست بزن پا بکوب   مسخره باد گشت هر چه درختست و کشت و آنچ کشد سر ز باد خار بود خشک و چوب   هر چه ز اجزای تو رو ننهد سر کشد پای بزن بر سرش هین سر و…

شماره 310   بازآمد آن مهی که ندیدش فلک به خواب آورد آتشی که نمیرد به هیچ آب   بنگر به خانه تن و بنگر به جان من از جام عشق او شده این مست و آن خراب   میر شرابخانه چو شد با دلم حریف خونم شراب گشت ز عشق و دلم کباب  …

شماره 309   واجب کند چو عشق مرا کرد دل خراب کاندر خرابه دل من آید آفتاب   از پای درفتاده‌ام از شرم این کرم کان شه دعام گفت همو کرد مستجاب   بس چهره کو نمود مرا بهر ساکنی گفتم که چهره دیدم و آن بود خود نقاب   از نور آن نقاب چو…