دسته: غزل

شماره 342   مرا چون تا قیامت یار اینست خراب و مست باشم کار اینست   ز کار و کسب ماندم کسبم اینست رخا زر زن تو را دینار اینست   نه عقلی ماند و نی تمیز و نی دل چه چاره فعل آن دیدار اینست   گل صدبرگ دید آن روی خوبش به بلبل…

شماره 341   بیا کامروز ما را روز عیدست از این پس عیش و عشرت بر مزیدست   بزن دستی بگو کامروز شادی‌ست که روز خوش هم از اول پدیدست   چو یار ما در این عالم کی باشد چنین عیدی به صد دوران کی دیدست   زمین و آسمان‌ها پرشکر شد به هر سویی…

شماره 339   سماع آرام جان زندگانیست کسی داند که او را جان جانست   کسی خواهد که او بیدار گردد که او خفته میان بوستان‌ست   ولیک آن کو به زندان خفته باشد اگر بیدار گردد در زیان‌ست   سماع آن جا بکن کان جا عروسیست نه در ماتم که آن جای فغانست  …