دسته: غزل

شماره 411 عجب ای ساقی جان مطرب ما را چه شدست هله چون می‌نزند ره ره او را کی زدست   او ز هر نیک و بد خلق چرا می‌لنگد بد و نیک همه را نعره مطرب مدد است   دف دریدست طرب را به خدا بی‌دف او مجلس یارکده بی‌دم او بارکدست   شهر…

شماره 410 دوش آمد بر من آنک شب افروز منست آمدن باری اگر در دو جهان آمدنست   آنک سرسبزی خاک‌ست و گهربخش فلک چاشنی بخش وطن‌هاست اگر بی‌وطنست   در کف عقل نهد شمع که بستان و بیا تا در من که شفاخانه هر ممتحن است   شمع را تو گرو این لگن تن…

شماره 409 تا نلغزی که ز خون راه پس و پیش‌ترست آدمی دزد ز زردزد کنون بیشترست   گربزانند که از عقل و خبر می‌دزدند خود چه دارند کسی را که ز خود بی‌خبرست   خود خود را تو چنین کاسد و بی‌خصم مدان که جهان طالب زر و خود تو کان زرست   که…