دسته: غزل

شماره 408 آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکست تا که کشتی ز کف ظالم جبار برست   خضر وقت تو عشق است که صوفی ز شکست صافیست و مثل درد به پستی بنشست   لذت فقر چو باده‌ست که پستی جوید که همه عاشق سجده‌ست و تواضع سرمست   تا بدانی که تکبر همه…

شماره 407 چشم پرنور که مست نظر جانانست ماه از او چشم گرفتست و فلک لرزانست   خاصه آن لحظه که از حضرت حق نور کشد سجده گاه ملک و قبله هر انسانست   هر که او سر ننهد بر کف پایش آن دم بهر ناموس منی آن نفس او شیطانست   و آنک آن…

شماره 406 چند گویی که چه چاره‌ست و مرا درمان چیست چاره جوینده که کرده‌ست تو را خود آن چیست   چند باشد غم آنت که ز غم جان ببرم خود نباشد هوس آنک بدانی جان چیست   بوی نانی که رسیده‌ست بر آن بوی برو تا همان بوی دهد شرح تو را کاین نان…