دسته: مولانا

رباعی شماره ۴۰۱ لطف تو جهانی و قرانی افراشت وین تعبیه‌های خود به چیزی ننگاشت یک قطره از آن آب در این بحر چکید یگدانه ز انبار در این صحرا کاشت رباعی شماره ۴۰۲ ما را بجز این زبان زبانی دگر است جز دوزخ و فردوس مکانی دگر است آزاده‌دلان زنده به جان دگرند آن…

شماره 218   ز بهر غیرت آموخت آدم اسما را ببافت جامع کل پرده‌های اجزا را   برای غیر بود غیرت و چو غیر نبود چرا نمود دو تا آن یگانه یکتا را   دهان پر است جهان خموش را از راز چه مانع‌ست فصیحان حرف پیما را   به بوسه‌های پیاپی ره دهان بستند…

شماره 217   چه نیکبخت کسی که خدای خواند تو را درآ درآ به سعادت درت گشاد خدا   که برگشاید درها مفتح الابواب که نزل و منزل بخشید نحن نزلنا   که دانه را بشکافد ندا کند به درخت که سر برآر به بالا و می فشان خرما   که دردمید در آن نی…