دسته: مولانا

شماره 241   نرد کف تو بردست مرا شیر غم تو خوردست مرا   گشتم چو خلیل اندر غم تو آتشکده‌ها سردست مرا   در خاک فنا ای دل بمران کز راندن تو گردست مرا   می‌ران فرسی در گلشن جان کز گلشن جان وردست مرا   در شادی ما وهمی نرسد کاین خنده گری…

شماره 231   سبکتری تو از آن دم که می‌رسد ز صبا ز دم زدن نشود سیر و مانده کس جانا   ز دم زدن کی شود مانده یا کی سیر شود تو آن دمی که خدا گفت یحیی الموتی   دهان گور شود باز و لقمه ایش کند چو بسته گشت دهان تن از…

شماره 240   تو جان و جهانی کریما مرا چه جان و جهان از کجا تا کجا   که جان خود چه باشد بر عاشقان جهان خود چه باشد بر اولیا   نه بر پشت گاویست جمله زمین که در مرغزار تو دارد چرا   در آن کاروانی که کل زمین یکی گاوبارست و تو…