دسته: حافظ

غزل    ۴۷۸   نوش کن جام شراب يک منی تا بدان بيخ غم از دل برکنی   دل گشاده دار چون جام شراب سر گرفته چند چون خم دنی   چون ز جام بيخودی رطلی کشی کم زنی از خويشتن لاف منی   سنگسان شو در قدم نی همچو آب جمله رنگ آميزی و تردامنی…

غزل    ۳۱۲   بشری اذ السلامه حلت بذی سلم لله حمد معترف غايه النعم   آن خوش خبر کجاست که اين فتح مژده داد تا جان فشانمش چو زر و سيم در قدم   از بازگشت شاه در اين طرفه منزل است آهنگ خصم او به سراپرده عدم   پيمان شکن هرآينه گردد شکسته حال…

غزل    ۳۱۱   عاشق روی جوانی خوش نوخاسته‌ام و از خدا دولت اين غم به دعا خواسته‌ام   عاشق و رند و نظربازم و می‌گويم فاش تا بدانی که به چندين هنر آراسته‌ام   شرمم از خرقه آلوده خود می‌آيد که بر او وصله به صد شعبده پيراسته‌ام   خوش بسوز از غمش ای شمع…