دسته: اردلان سرفراز

کوه بلند تو اون کوه بلندی که سر تا پا غروره کشیده سر به خورشید غریب و بی عبوره تو تنها تکیه گاهی برای خستگی هام تو می دونی چی می گم تو گوش می دی به حرفام به چشم من به چشم من تو اون کوهی پر غروری ، بی نیازی ، با شکوهی…

کیه پشت دیوار دلم یه صدای پا می آد یه صدای آشنا از تو کوچه ها می آد یه صدای پا می آد یه صدای پا می آد نفسم راهشو گم کرده تو سینه چشم من یه سایه رو دیوار می بینه صدای تیک تیک قلبم نمی ذاره صدای پاها تو گوشام بشینه اونجا کیه…

گل ناز پرپر من     آخرین همسفر من جای لب های قشنگت مونده روی دفتر من ای که شعر تلخ اشکات قصه ی غربت من بود عینهو نفس کشیدن دیدنت عادت من بود گل ناز پرپر ای همدرد به نبودنت باید عادت کرد گل ناز پرپرم ای هم درد به نبودنت باید عادت کرد…