دسته: شعرا

غزل  ۱۲۹   اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببرد نهيب حادثه بنياد ما ز جا ببرد   اگر نه عقل به مستی فروکشد لنگر چگونه کشتی از اين ورطه بلا ببرد   فغان که با همه کس غايبانه باخت فلک که کس نبود که دستی از اين دغا ببرد   گذار بر…

غزل    ۱۲۸   نيست در شهر نگاری که دل ما ببرد بختم ار يار شود رختم از اين جا ببرد   کو حريفی کش سرمست که پيش کرمش عاشق سوخته دل نام تمنا ببرد   باغبانا ز خزان بی‌خبرت می‌بينم آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد   رهزن دهر نخفته‌ست مشو ايمن…

غزل    ۱۲۷   روشنی طلعت تو ماه ندارد پيش تو گل رونق گياه ندارد   گوشه ابروی توست منزل جانم خوشتر از اين گوشه پادشاه ندارد   تا چه کند با رخ تو دود دل من آينه دانی که تاب آه ندارد   شوخی نرگس نگر که پيش تو بشکفت چشم دريده ادب نگاه ندارد…