دسته: شعرا

غزل    ۱۶۸   گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد بسوختيم در اين آرزوی خام و نشد   به لابه گفت شبی مير مجلس تو شوم شدم به رغبت خويشش کمين غلام و نشد   پيام داد که خواهم نشست با رندان بشد به رندی و دردی کشيم نام و نشد   رواست…

غزل    ۱۶۷   ستاره‌ای بدرخشيد و ماه مجلس شد دل رميده ما را رفيق و مونس شد   نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت به غمزه مسله آموز صد مدرس شد   به بوی او دل بيمار عاشقان چو صبا فدای عارض نسرين و چشم نرگس شد   به صدر مصطبه‌ام می‌نشاند…

غزل    ۱۶۶   روز هجران و شب فرقت يار آخر شد زدم اين فال و گذشت اختر و کار آخر شد   آن همه ناز و تنعم که خزان می‌فرمود عاقبت در قدم باد بهار آخر شد   شکر ايزد که به اقبال کله گوشه گل نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد  …