دسته: شعرا

غزل    ۳۲۳   ز دست کوته خود زير بارم که از بالابلندان شرمسارم   مگر زنجير مويی گيردم دست وگر نه سر به شيدايی برآرم   ز چشم من بپرس اوضاع گردون که شب تا روز اختر می‌شمارم   بدين شکرانه می‌بوسم لب جام که کرد آگه ز راز روزگارم   اگر گفتم دعای می…

غزل    ۴۷۰   سينه مالامال درد است ای دريغا مرهمی دل ز تنهايی به جان آمد خدا را همدمی   چشم آسايش که دارد از سپهر تيزرو ساقيا جامی به من ده تا بياسايم دمی   زيرکی را گفتم اين احوال بين خنديد و گفت صعب روزی بوالعجب کاری پريشان عالمی   سوختم در چاه…

غزل    ۳۲۲   خيال نقش تو در کارگاه ديده کشيدم به صورت تو نگاری نديدم و نشنيدم   اگر چه در طلبت همعنان باد شمالم به گرد سرو خرامان قامتت نرسيدم   اميد در شب زلفت به روز عمر نبستم طمع به دور دهانت ز کام دل ببريدم   به شوق چشمه نوشت چه قطره‌ها…