دسته: شعرا

باد بروت عالمی طعنه زد به نادانی که بهر موی من دو صد هنر است چون توئی را به نیم جو نخرند مرد نادان ز چارپا بتر است نه تن این، بر دل تو بار بلاست نه سر این، بر تن تو درد سر است بر شاخ هنر چگونه خوری تو که کارت همیشه خواب…

ای مرغک ای مرغک خرد، ز اشیانه پرواز کن و پریدن آموز تا کی حرکات کودکانه در باغ و چمن چمیدن آموز رام تو نمی‌شود زمانه رام از چه شدی، رمیدن آموز مندیش که دام هست یا نه بر مردم چشم، دیدن آموز شو روز بفکر آب و دانه هنگام شب، آرمیدن آموز از لانه…

ای گربه ای گربه، ترا چه شد که ناگاه رفتی و نیامدی دگر بار بس روز گذشت و هفته و ماه معلوم نشد که چون شد این کار جای تو شبانگه و سحرگاه در دامن من تهیست بسیار در راه تو کند آسمان چاه کار تو زمانه کرد دشوار پیدا نه بخانه‌ای نه بر بام…