دسته: شعرا

گل ناز پرپر من     آخرین همسفر من جای لب های قشنگت مونده روی دفتر من ای که شعر تلخ اشکات قصه ی غربت من بود عینهو نفس کشیدن دیدنت عادت من بود گل ناز پرپر ای همدرد به نبودنت باید عادت کرد گل ناز پرپرم ای هم درد به نبودنت باید عادت کرد…

در تحقیق موتوا ان قبل تموتموا بمیر ای بی‌خبر گر می‌توانی به مرگی کان به است از زندگانی بمیر از باطل و زنده به حق باش چو هستی طالب حق زین نسق باش در این روز دو سه کت داد حق مهل بکن جهدی و دل خالی کن از جهل به جای جهل پر علمش…

در صفت حضرت مهدی ببین چون بهترین مهتران اوست به جان سر همه پیغمبران اوست به نسل از نسل‌ها فاضل‌تر است او بدان از عترت پیغمبر است او نباشد آن زمان تکلیف باری بجز عرفان نباشد هیچ کاری چو یشناسی نصیب از گنج یابی نه گنجی کز پی آن رنج یابی چو از مغرب بود…