دسته: شعرا

تمثیل در بیان ماهیت نطق و معنی شنیدم من که اندر ماه نیسان صدف بالا رود از قعر عمان ز شیب قعر بحر آید برافراز به روی بحر بنشیند دهن باز بخاری مرتفع گردد ز دریا فرو بارد به امر حق تعالی چکد اندر دهانش قطره‌ای چند شود بسته دهان او به صد بند رود…

تمثیل در اطوار وجود   بخاری مرتفع گردد ز دریا به امر حق فرو بارد به صحرا شعاع آفتاب از چرخ چارم بر او افتد شود ترکیب با هم کند گرمی دگر ره عزم بالا در آویزد بدو آن آب دریا چو با ایشان شود خاک و هوا ضم برون آید نبات سبز و خرم…

تمثیل در نمودهای بی بود بنه آیینه‌ای اندر برابر در او بنگر ببین آن شخص دیگر یکی ره باز بین تا چیست آن عکس نه این است و نه آن پس کیست آن عکس چو من هستم به ذات خود معین ندانم تا چه باشد سایهٔ من عدم با هستی آخر چون شود ضم نباشد…