دسته: شعرا

۴۴ ‫مهتاب بود و با تقى آن شب کنار رود ‫میرزاتاغى نان گئجه گئتدیک چایا من محو ماه و ماه در آن آب غرق بود ‫من باخیرام سئلده بوْغولموش آیا ‫زان سوى رود ، نور درخشید و هر دو زود ‫بیردن ایشیق دوْشدى اوْتاى باخچایا گفتیم آى گرگ ! و دویدیم سوى ده ‫اى واى…

۴۵ حیدربابا ، درخت تو شد سبز و سربلند ‫حیدربابا ، آغاجلارون اوجالدى لیک آن همه جوانِ تو شد پیر و دردمند ‫آمما حئییف ، جوانلارون قوْجالدى گشتند برّه هاى فربه تو لاغر و نژند ‫توْخلیلارون آریخلییب ، آجالدى ‫خورشید رفت و سایه بگسترد در جهان ‫کؤلگه دؤندى ، گوْن باتدى ، قاش قَرَلدى چشمانِ…

۴۶ ‫گویند روشن است چراغ خداى ده ائشیتمیشم یانیر آللاه چیراغى ‫دایر شده است چشمة مسجد براى ده دایر اوْلوب مسجدیزوْن بولاغى ‫راحت شده است کودک و اهلِ سراى ده ‫راحت اوْلوب کندین ائوى ، اوشاغى ‫منصور خان همیشه توانمند و شاد باد ! ‫منصورخانین الی-قوْلى وار اوْلسون ‫در سایه عنایت حق زنده یاد باد…