دسته: شعرا

۳۴ ‫وقتِ غروب و آمدنِ گلّة دَواب ‫آخشام باشى ناخیرینان گلنده در بندِ ماست کُرّة خرها به پیچ و تاب ‫قوْدوخلارى چکیب ، وورادیق بنده گلّه رسیده در ده و رفته است آفتاب ‫ناخیر گئچیب ، گئدیب ، یئتنده کنده ‫بر پشتِ کرّه ، کرّه سوارانِ دِه نگر ‫حیوانلارى چیلپاق مینیب ، قوْواردیق ‫جز گریه…

۳۶ ‫بر اهل ده شبانِ زمستان بهانه اى است ‫قیش گئجه سى طؤله لرین اوْتاغى ‫وان کلبة طویله خودش گرمخانه اى است ‫کتلیلرین اوْتوراغى ، یاتاغى ‫در رقصِ شعله ، گرم شدن خود فسانه اى است ‫بوخاریدا یانار اوْتون یاناغى ‫سِنجد میان شبچره با مغز گردکان ‫شبچره سى ، گیردکانى ، ایده سى ‫صحبت چو…

۳۷ ‫آمد ز بادکوبه پسرخاله ام شُجا ‫شجاع خال اوْغلونون باکى سوْقتى ‫با قامتى کشیده و با صحبتى رسا ‫دامدا قوران سماوارى ، صحبتى ‫در بام شد سماور سوقاتیش به پا ‫یادیمدادى شسلى قدى ، قامتى ‫از بختِ بد عروسى او شد عزاى او ‫جؤنممه گین توْیى دؤندى ، یاس اوْلدى ‫آیینه ماند و نامزد…