دسته: شعرا

سوم   حد و اندازه ندارد نالها و آه را چون نماید یوسف من از زنخ آن چاه را   راه هستی کس نبردی گرنه نور روی او روشن و پیدا نکردی همچو روز آن راه را   چون مه ما را نباشد در دو عالم شبه و مثل خاک بر فرق مشبه باد مر…

چهارم   ای دریغا که شب آمد همه گشتیم جدا خنک آن را که به شب یار و رفیقست خدا   همه خفتند و فتادند به یک‌سو چو جماد تو نخسپی هله ای شاه جهان مونس ما   هین مخسپید که شب شاه جهان بزم نهاد می‌کشد تا به سحرگاه شما را که صلا  …

پنجم   آنچ دیدی تو ز درد دلم افزود بیا ای صنم زود بیا زود بیا زود بیا   سود و سرمایهٔ من گر رود باکی نیست ای تو عمر من و سرمایهٔ هر سود بیا   مونس جان و دلم بی‌رخ تو صبری بود آتشت صبر و قرارم همه بربود بیا   غرض از…