دسته: شعرا

غزل    ۲۷۱   دارم از زلف سياهش گله چندان که مپرس که چنان ز او شده‌ام بی سر و سامان که مپرس   کس به اميد وفا ترک دل و دين مکناد که چنانم من از اين کرده پشيمان که مپرس   به يکی جرعه که آزار کسش در پی نيست زحمتی می‌کشم از مردم…

غزل    ۲۷۰   درد عشقی کشيده‌ام که مپرس زهر هجری چشيده‌ام که مپرس   گشته‌ام در جهان و آخر کار دلبری برگزيده‌ام که مپرس   آن چنان در هوای خاک درش می‌رود آب ديده‌ام که مپرس   من به گوش خود از دهانش دوش سخنانی شنيده‌ام که مپرس   سوی من لب چه می‌گزی که…

غزل    ۲۶۷   ای صبا گر بگذری بر ساحل رود ارس بوسه زن بر خاک آن وادی و مشکين کن نفس   منزل سلمی که بادش هر دم از ما صد سلام پرصدای ساربانان بينی و بانگ جرس   محمل جانان ببوس آن گه به زاری عرضه دار کز فراقت سوختم ای مهربان فرياد رس…