دسته: شعرا

محفل رندان     آید آن روز که خاک سر کویش باشم ترک جان کرده و آشفته رویَش باشم   ساغر روح‏فزا از کف لطفش گیرم غافل از هر دو جهان، بسته مویش باشم   سر نهم بر قدمش، بوسه زنان تا دم مرگ مست تا صبح قیامت ز سبویش باشم   همچو پروانه بسوزم…

بهار جان     بهار آمد، جوانی را پس از پیری ز سر گیرم کنار یار بنشینم ز عمر خود ثمرگیرم   به گلشن باز گردم، با گل و گلبن در آمیزم به طرف بوستان دلدار مهوش را به برگیرم   خزان و زردی آن را نهم در پشت سر، روزی که در گلزار جان…

جامه‌دران     من خواستار جام می از دست دلبرم این راز با که گویم و این غم کجا برم؟   جان باختم به حسرت دیدار روی دوست پروانه دور شمعم و اسپند آذرم   پرپر شدم ز دوری او، کنج این قفس این دام باز گیر تا که معلّق زنان پرم   این خرقه…