دسته: شعرا

سی و ششم فتاد این دل به عشق پادشاهی دو عالم را ز لطف او پناهی اگر لطفش نماید رخ به آتش ز آتشها برون روید گیاهی چو بردابرد حسنش دید جانم برفت آن های و هویم، ماند آهی اگر حسنش بتابد بر سر خاک ز هر خاکی برآید قرص ماهی قیامتهای آن چشم سیاهش…

سی و هفتم ای بانگ و صلای آن جهانی ای آمده تا مرا بخوانی   ما منتظر دم تو بودیم شادآ، که رسول لامکانی   هین، قصهٔ آن بهار برگو چون طوطی آن شکرستانی   افسرده شدیم و زرد گشتیم از زمزمهٔ دم خزانی   ما را برهان ز مکر این پیر ما را برسان…

سی و هشتم   هر روز بگه ز در درآیی بر دست شراب آشنایی   بر ما خوانی سلام سوزان یا رب، چه لطیف و خوش، بلایی!   ما را ببری ز سر به عشوه دیوانه کنی، و های هایی   ما را چه عدم، چه هست، چون تو در نیست، وجود می‌نمایی   دی…