دسته: شعرا

بیست و یکم هله، رفتیم و گرانی ز جمالت بردیم روی ازینجا به جهانی عجبی آوردیم   دوست یک جام پر از زهر چو آورد به پیش زهر چون از کف او بود، به شادی خوردیم   گفت: « خوش باش که بخشیمت صدجان دگر ما کسی را به گزافه ز کجا آزردیم؟! »  …

بیست و دوم هله خیزید که تا خویش ز خود دور کنیم نفسی در نظر خود نمکان شور کنیم   هله خیزید که تا مست و خوشی دست زنیم وین خیال غم و غم را همه در گور کنیم   وهم رنجور همی دارد ره جویان را ما خود او را به یکی عربده رنجور…

بیست و سوم   هرگز ندانستم که مه آید به صورت بر زمین آتش زند خوبی و در جملهٔ خوبان چنین   کی ره برد اندیشها، کان شیر نر زان بیشها بیرون جهد، عشاق را غرفه کند در خون چنین؟   گفتم به دل: « بار دگر رفتی درین خون جگر » گفتا: « خمش…