دسته: شعرا

شماره 412 آنک بی‌باده کند جان مرا مست کجاست و آنک بیرون کند از جان و دلم دست کجاست   و آنک سوگند خورم جز به سر او نخورم و آنک سوگند من و توبه‌ام اشکست کجاست   و آنک جان‌ها به سحر نعره زنانند از او و آنک ما را غمش از جای ببرده‌ست…

رباعی شماره ۱ باز آ باز آ، چو روح در تن باز آ چون جان به بدن، چو گل بگلشن باز آ گفتی که چسان تو زنده‌ای دور از من دور از تو فتاده‌ام به مردن باز آ رباعی شماره ۲ در دین حق ار نبوده‌ای مادر زا این چشم ببند و چشم دیگر بگشا…

شماره 411 عجب ای ساقی جان مطرب ما را چه شدست هله چون می‌نزند ره ره او را کی زدست   او ز هر نیک و بد خلق چرا می‌لنگد بد و نیک همه را نعره مطرب مدد است   دف دریدست طرب را به خدا بی‌دف او مجلس یارکده بی‌دم او بارکدست   شهر…