دسته: نیما یوشیج

همه شب همه شب زن هرجایی به سراغم می آمد. به سراغ من خسته چو می آمد او بود بر سر پنجره ام یاسمین کبود فقط همچنان او که می آید به سراغم، پیچان.   در یکی از شبها یک شب وحشت زا که در آن هر تلخی بود پا بر جا، و آن زن…

ری را « ری را»…صدا می آید امشب از پشت « کاچ» که بند آب برق سیاه تابش تصویری از خراب در چشم می کشاند. گویا کسی است که می خواند…   اما صدای آدمی این نیست. با نظم هوش ربایی من آوازهای آدمیان را شنیده ام در گردش شبانی سنگین؛ زاندوه های من سنگین…

خانه‌ام ابریست … خانه ام ابری ست یکسره روی زمین ابری ست با آن.   از فراز گردنه خرد و خراب و مست باد میپیچد. یکسره دنیا خراب از اوست و حواس من! آی نی زن که تو را آوای نی برده ست دور از ره کجایی؟   خانه ام ابری ست اما ابر بارانش…