دسته: نیما یوشیج

افسانه در شب تیره ، دیوانه ای کاو  دل به رنگی گریزان سپرده  در دره ی سرد و خلوت نشسته  همچو ساقه ی گیاهی فسرده  می کند داستانی غم آور  در میان بس آشفته مانده  قصه ی دانه اش هست و دامی  وز همه گفته ناگفته مانده  از دلی رفته دارد پیامی داستان از خیالی…

ای شب هان ای شب شوم وحشت انگیز تا چند زنی به جانم آتش ؟ یا چشم مرا ز جای برکن  یا پرده ز روی خود فروکش یا بازگذار تا بمیرم  کز دیدن روزگار سیرم  دیری ست که در زمانه ی دون  از دیده همیشه اشکبارم عمری به کدورت و الم رفت  تا باقی عمر…

منت دونان  زدن یا مژه بر مویی گره ها  به ناخن آهن تفته بریدن  ز روح فاسد پیران نادان حجاب جهل ظلمانی دریدن  به گوش کر شده مدهوش گشته  صدای پای صوری را شنیدن  به چشم کور از راهی بسی دور  به خوبی پشه ی پرنده دیدن  به جسم خود بدون پا و بی پر…