دسته: نیما یوشیج

یادگار در دامن این مخوف جنگل و این قله که سر به چرخ سوده است  اینجاست که مادر من زار  گهواره ی من نهاده بوده است اینجاست ظهور طالع نحس کامد طفلی زبون به دنیا  بیهوده بپرورید مادر  عشق آمد و در وی آشیان ساخت  بیچاره شد او ز پای تا سر دل داد ندا…

چشمه ی کوچک گشت یکی چشمه ز سنگی جدا  غلغله زن ، چهره نما ، تیز پا گه به دهان بر زده کف چون صدف گاه چو تیری که رود بر هدف گفت : درین معرکه یکتا منم تاج سر گلبن و صحرا منم  چون بدوم ، سبزه در آغوش من  بوسه زند بر سر…

شیر شب آمد مرا وقت غریدن است  گه کار و هنگام گردیدن است  به من تنگ کرده جهان جای را  از این بیشه بیرون کشم پای را  حرام است خواب بر آرم تن زردگون زین مغاک  بغرم بغریدنی هولناک که ریزد ز هم کوهساران همه  بلرزد تن جویباران همه  نگردند شاد  نگویند تا شیر خوابیده…