دسته: مولانا

شماره 693 جانی که ز نور مصطفی زاد با او تو مگو ز داد و بیداد   هرگز ماهی سباحت آموخت آزادی جست سرو آزاد   خاری که ز گلبن طرب رست گلزار به روی او شود شاد   دورست رواق‌های شادی از آتش و آب و خاک و از باد   زین چار بسیط…

شماره 692 رفتیم بقیه را بقا باد لابد برود هر آنک او زاد   پنگان فلک ندید هرگز طشتی که ز بام درنیفتاد   چندین مدوید کاندر این خاک شاگرد همان شدست کاستاد   ای خوب مناز کاندر آن گور بس شیرینست لا چو فرهاد   آخر چه وفا کند بنایی کاستون ویست پاره‌ای باد…

شماره 691 هر چند که بلبلان گزینند مرغان دگر خمش نشینند   خود گیر که خرمنی ندارند نه از خرمن فقر دانه چینند   از حلقه برون نه‌ایم ما نیز هر چند که آن شهان نگینند   گر ولوله مرا نخواهند از بهر چه کارم آفرینند   شیرین و ترش مراد شاهست دو دیگ نهاده…