دسته: مولانا

غزل شماره 189     آمد بهار ِ جان‌ها ای شاخ ِ تر به رقص آ چون یوسف اندر آمد، مصر و شکر! به رقص آ   ای شاه ِ عشق‌پرور مانند ِ شیر ِ مادر ای شیر! جوش‌در رو. جان ِ پدر به رقص آ   چوگان ِ زلف دیدی، چون گوی دررسیدی از…

غزل شماره 188   این جا کسیست پنهان خود را مگیر تنها بس تیز گوش دارد مگشا به بد زبان را   بر چشمه ضمیرت کرد آن پری وثاقی هر صورت خیالت از وی شدست پیدا   هر جا که چشمه باشد باشد مقام پریان بااحتیاط باید بودن تو را در آن جا   این…

غزل شماره 187     از سینه پاک کردم افکار فلسفی را در دیده جای کردم اشکال یوسفی را   نادر جمال باید کاندر زبان نیاید تا سجده راست آید مر آدم صفی را   طوری چگونه طوری نوری چگونه نوری هر لحظه نور بخشد صد شمع منطفی را   خورشید چون برآید هر ذره…