دسته: غزل

شماره 768 چمنی که جمله گل‌ها به پناه او گریزد که در او خزان نباشد که در او گلی نریزد   شجری خوش و خرامان به میانه بیابان که کسی به سایه او چو بخفت مست خیزد   فلکی چو آسمان‌ها که بدوست قصد جان‌ها که زحل نیارد آن جا که به زهره برستیزد  …

شماره 767 صنما جفا رها کن کرم این روا ندارد بنگر به سوی دردی که ز کس دوا ندارد   ز فلک فتاد طشتم به محیط غرقه گشتم به درون بحر جز تو دلم آشنا ندارد   ز صبا همی‌رسیدم خبری که می‌پزیدم ز غمت کنون دل من خبر از صبا ندارد   به رخان…

شماره 766 خضری که عمر ز آبت بکشد دراز گردد در مرگ برخورنده ابدا فرازگردد   چو نظر کنی به بالا سوی آسمان اعلا دو هزار در ز رحمت ز بهشت باز گردد   چو فتاد سایه تو سوی مفسدان مجرم همه جرم‌های ایشان چله و نماز گردد   چو رکاب مصطفایی سوی عفو روی…