دسته: شهریار

۱۹ ‫حیدربابا ، چو غرصة خورشید شد نهان ‫حیدربابا ، کندین گوْنى باتاندا ‫خوردند شام خود که بخوابند کودکان ‫اوشاقلارون شامین ئییوب ، یاتاندا ‫وز پشتِ ابر غمزه کند ماه آسمان ‫آى بولوتدان چیخوب ، قاش-گؤز آتاندا ‫از غصّه هاى بى حدِ ما قصّه ساز کن ‫بیزدن ده بیر سن اوْنلارا قصّه ده ‫چشمان خفته…

۲۰ ‫قارى ننه چو قصّة شب ساز میکند ‫قارى ننه گئجه ناغیل دییَنده   ‫کولاک ضربه اى زده ، در باز مى کند ‫کوْلک قالخیب ، قاپ-باجانى دؤیَنده   ‫با گرگ ، شَنگُلى سخن آغاز مى کند ‫قورد گئچینین شنگوْلوْسون یینده   ‫اى کاش بازگشته به دامان کودکى ‫من قاییدیب ، بیرده اوشاق اوْلئیدیم  …

۲۱ ‫آن لقمه هاى نوشِ عسل پیشِ عمّه جان ‫عمّه جانین بال بلله سین ییه ردیم   ‫خوردن همان و جامه به تن کردنم همان ‫سوْننان دوروب ، اوْس دوْنومى گییه ردیم   ‫در باغ رفته شعرِ مَتل خواندن آنچنان ! ‫باخچالاردا تیرینگَنى دییه ردیم   ‫آن روزهاى نازِ خودم را کشیدنم ! ‫آى اؤزومى…