دسته: شهریار

۱۳ ‫هرکس نظر به اشک کند شَر نمى کند گؤز یاشینا باخان اوْلسا ، قان آخماز انسان هوس به بستن خنجر نمى کند ‫انسان اوْلان خنجر بئلینه تاخماز ‫بس کوردل که حرف تو باور نمى کند ‫آمما حئییف کوْر توتدوغون بوراخماز ‫فردا یقین بهشت ، جهنّم شود به ما ‫بهشتیمیز جهنّم اوْلماقدادیر ! ‫ذیحجّه ناگزیر…

۱۴ هنگامِ برگ ریزِ خزان باد مى وزید ‫خزان یئلى یارپاخلارى تؤکنده از سوى کوه بر سرِ دِه ابر مى خزید ‫بولوت داغدان یئنیب ، کنده چؤکنده ‫با صوت خوش چو شیخ مناجات مى کشید ‫شیخ الاسلام گؤزل سسین چکنده ‫دلها به لرزه از اثر آن صلاى حق ‫نیسگیللى سؤز اوْرکلره دَیَردى خم مى شدند…

۱۵ ‫داشلى بُولاخ مباد پُر از سنگ و خاک و خَس ‫داشلى بولاخ داش-قومونان دوْلماسین ! ‫پژمرده هم مباد گل وغنچه یک نَفس ‫باخچالارى سارالماسین ، سوْلماسین ! ‫از چشمه سارِ او نرود تشنه هیچ کس ‫اوْردان کئچن آتلى سوسوز اولماسین ! ‫اى چشمه ، خوش به حال تو کانجا روان شدى ‫دینه : بولاخ…