دسته: سعدی

حکایت نود و دوم هزار باره چرا گاه خوشتر از میدان ولیکن اسب ندارد به دست خویش عنان

حکایت نود و سوم فریدون گفت نقاشان چین را که پیرامون خرگاهش بدوزند بدان را نیک دار، اى مرد هشیار که نیکان خود بزرگ و نیک روزند

حکایت نود و چهارم   بزرگی را پرسیدند با چندین فضیلت که دست راست راهست خاتم در انگشت چپ چرا می‌کنند گفت ندانی که اهل فضیلت همیشه محروم باشند.