دسته: سعدی

حکایت بیستم   در خاک بیلقان برسیدم به عابدی، گفتم مرا به تربیت از جهل پاک کن

حکایت بیست و یکم   بدخوی در دست دشمنی گرفتارست که هر کجا رود از چنگ عقوبت او خلاص نیابد.

خحکایت بیست و دوم   چو بینی که در سپاه دشمن تفرقه افتاده است تو جمع باش و گر جمع شوند از پریشانی اندیشه کن   وگر بینی که با هم یک زبان اند کمان را زه کن و بر باره بر سنگ