دسته: گلستان

حکایت نوزدهم   یکی را از ملوک عرب حدیث مجنون لیلی و شورش حال او بگفتند که با کمال فضل و بلاغت سر در بیابان نهاده است و زمام عقل از دست داده به فرمودش تا حاضر آوردند و ملامت کردن گرفت که در شرف نفس انسان چه خلل دیدی که خوی بهایم گرفتی و…

حکایت بیستم قاضي همدان را حکايت کنند که با نعلبند پسري سرخوش بود و نعل دلش در آتش. روزگاري در طلبش متلهف بود و پويان و مترصد و جويان و برحسب واقعه گويان در چشم من آمد آن سهي سرو بلند بربود دلم ز دست و در پاي افکند اين ديده شوخ ميکشد دل بکمند…

حکایت اول   یکی را از دوستان گفتم امتناع سخن گفتنم به علت آن اختیار آمده است در غالب اوقات که در سخن نیک و بد اتفاق افتد و دیده دشمنان جز بر بدی نمی‌آید گفت دشمن آن به که نیکی نبیند.   نور گیتی فروز چشمه هور زشت باشد به چشم موشک کور