دسته: حافظ

غزل    ۳۷۴   بيا تا گل برافشانيم و می در ساغر اندازيم فلک را سقف بشکافيم و طرحی نو دراندازيم   اگر غم لشکر انگيزد که خون عاشقان ريزد من و ساقی به هم تازيم و بنيادش براندازيم   شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ريزيم نسيم عطرگردان را شکر در مجمر اندازيم   چو…

غزل    ۳۷۳   خيز تا خرقه صوفی به خرابات بريم شطح و طامات به بازار خرافات بريم   سوی رندان قلندر به ره آورد سفر دلق بسطامی و سجاده طامات بريم   تا همه خلوتيان جام صبوحی گيرند چنگ صبحی به در پير مناجات بريم   با تو آن عهد که در وادی ايمن بستيم…

  غزل    ۳۷۲   بگذار تا ز شارع ميخانه بگذريم کز بهر جرعه‌ای همه محتاج اين دريم   روز نخست چون دم رندی زديم و عشق شرط آن بود که جز ره آن شيوه نسپريم   جايی که تخت و مسند جم می‌رود به باد گر غم خوريم خوش نبود به که می‌خوريم   تا…