دسته: حافظ

غزل    ۳۸۰   بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گويم که من دلشده اين ره نه به خود می‌پويم   در پس آينه طوطی صفتم داشته‌اند آن چه استاد ازل گفت بگو می‌گويم   من اگر خارم و گر گل چمن آرايی هست که از آن دست که او می‌کشدم می‌رويم   دوستان عيب من بی‌دل…

غزل    ۳۷۹   سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گويم که من نسيم حيات از پياله می‌جويم   عبوس زهد به وجه خمار ننشيند مريد خرقه دردی کشان خوش خويم   شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست کشيد در خم چوگان خويش چون گويم   گرم نه پير مغان در به روی بگشايد…

غزل    ۳۷۸   ما نگوييم بد و ميل به ناحق نکنيم جامه کس سيه و دلق خود ازرق نکنيم   عيب درويش و توانگر به کم و بيش بد است کار بد مصلحت آن است که مطلق نکنيم   رقم مغلطه بر دفتر دانش نزنيم سر حق بر ورق شعبده ملحق نکنيم   شاه اگر…