دسته: حافظ

غزل    ۳۰   زلفت هزار دل به يکی تار مو ببست راه هزار چاره گر از چار سو ببست   تا عاشقان به بوی نسيمش دهند جان بگشود نافه‌ای و در آرزو ببست   شيدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو ابرو نمود و جلوه گری کرد و رو ببست   ساقی به…

غزل    ۲۹   ما را ز خيال تو چه پروای شراب است خم گو سر خود گير که خمخانه خراب است   گر خمر بهشت است بريزيد که بی دوست هر شربت عذبم که دهی عين عذاب است   افسوس که شد دلبر و در ديده گريان تحرير خيال خط او نقش بر آب است…

غزل    ۲۸   به جان خواجه و حق قديم و عهد درست که مونس دم صبحم دعای دولت توست   سرشک من که ز طوفان نوح دست برد ز لوح سينه نيارست نقش مهر تو شست   بکن معامله‌ای وين دل شکسته بخر که با شکستگی ارزد به صد هزار درست   زبان مور به…