دسته: اپلیکیشن نینوایان

شماره 453 بد دوش بی‌تو تیره شب و روشنی نداشت شمع و سماع و مجلس ما چاشنی نداشت   شب در شکنجه بودم و جرمی نرفته بود در حبس بود این دل و دل دادنی نداشت   ای آنک ایمنست جهان در پناه تو مه نیز بی‌لقای تو شب ایمنی نداشت   کبر و منی…

غزل شمارهٔ ۷   جاه دنیا سر بسر نوک سنان و خنجر است پا بدین ره کی نهد آنرا که چشمی بر سر است سر به بالین چون نهد آنرا که دردی در دلست خواب شیرین چون کند آن را که شوری در سر است هفت کشور گشتم و درمان دردم کس نکرد یا رب…

غزل شمارهٔ ۸   داند آنکس که ز دیدار تو برخوردار است که خرابات و حرم غیر در و دیوار است ای که در طور ز بیحوصلگی مدهوشی دیده بگشای که عالم همه‌گی دیدار است همه پامال تو شد خواه سرو خواهی جان و آنچه در دست من از توست همین پندار است از تو…