دسته: شعرا

غزل    ۳۳۳   نماز شام غريبان چو گريه آغازم به مويه‌های غريبانه قصه پردازم   به ياد يار و ديار آن چنان بگريم زار که از جهان ره و رسم سفر براندازم   من از ديار حبيبم نه از بلاد غريب مهيمنا به رفيقان خود رسان بازم   خدای را مددی ای رفيق ره تا…

غزل    ۳۳۲   مزن بر دل ز نوک غمزه تيرم که پيش چشم بيمارت بميرم   نصاب حسن در حد کمال است زکاتم ده که مسکين و فقيرم   چو طفلان تا کی ای زاهد فريبی به سيب بوستان و شهد و شيرم   چنان پر شد فضای سينه از دوست که فکر خويش گم…

غزل    ۳۳۱   به تيغم گر کشد دستش نگيرم وگر تيرم زند منت پذيرم   کمان ابرويت را گو بزن تير که پيش دست و بازويت بميرم   غم گيتی گر از پايم درآرد بجز ساغر که باشد دستگيرم   برآی ای آفتاب صبح اميد که در دست شب هجران اسيرم   به فريادم رس…