دسته: شعرا

غزل    ۳۸۱   گر چه ما بندگان پادشهيم پادشاهان ملک صبحگهيم   گنج در آستين و کيسه تهی جام گيتی نما و خاک رهيم   هوشيار حضور و مست غرور بحر توحيد و غرقه گنهيم   شاهد بخت چون کرشمه کند ماش آيينه رخ چو مهيم   شاه بيدار بخت را هر شب ما نگهبان…

غزل    ۳۸۰   بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گويم که من دلشده اين ره نه به خود می‌پويم   در پس آينه طوطی صفتم داشته‌اند آن چه استاد ازل گفت بگو می‌گويم   من اگر خارم و گر گل چمن آرايی هست که از آن دست که او می‌کشدم می‌رويم   دوستان عيب من بی‌دل…

غزل    ۳۷۹   سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گويم که من نسيم حيات از پياله می‌جويم   عبوس زهد به وجه خمار ننشيند مريد خرقه دردی کشان خوش خويم   شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوست کشيد در خم چوگان خويش چون گويم   گرم نه پير مغان در به روی بگشايد…